De feestdagen zijn nu weer voorbij en het nieuwe jaar, met alle goede voornemens, is weer begonnen. Natuurlijk ga ook ik weer vol goede moed het nieuwe jaar in; hard aan de slag voor de studie, op zoek naar een nieuwe werkgever, goed voor mezelf en m’n lijf zorgen, maar vooral genieten en mooie herinneringen maken met vrienden en familie en de al gemaakte herinneringen natuurlijk niet vergeten!

Kerst 2010 & 2011:

Oud & Nieuw 2010/2011 & 2011/2012:

IEDEREEN EEN FANTASTISCH NIEUWJAAR GEWENST!
VEEL GELUK, GEZONDHEID & LIEFDE! 

We zijn nu zo’n 3 weken aan het klussen en er is al een hoop gebeurd.
De plafonds waren als eerste aan de beurt, ze moesten allemaal worden gewit en zij die dit vaker hebben gedaan weten dat dit best een pittig klusje is. Als je aan het witten bent heb je geen sportschoolabonnement meer nodig, maar na heel wat liters latex en flink wat zweetdruppels zijn alle plafonds in ons paleisje nu in ieder geval stralend wit. Ook de muren in de keuken en de woonkamer zijn geverfd en de prachtige vloer ligt al in deze kamers.
De grootste klus in de afgelopen drie weken was het kaalkrabben van de tien kozijnen die ons paleisje telt. Deze moesten allemaal kaal gekrabd worden omdat de verf die erop zat al behoorlijk aan het bladderen was. De eerste twee kozijnen waren leuk om te doen en het was super om te zien wat voor prachtige kozijnen er onder de vele lagen verf vandaan kwamen, maar na een paar uur per krabben was ik er toch wel klaar mee! Daarnaast zaten mijn handen weer onder de blaren en door hier en daar uit te schieten moesten ook de armen het ontgelden, maar het harde werken was niet voor niets. De kozijnen zien er prachtig uit, al zeg ik het zelf.
En alhoewel een deelname in ‘Het Blok’ er niet meer in zit (elf weken klussen naast je vaste baan is mij toch een beetje te intens), geniet ik toch erg van de klusdagen en -avondjes in ons paleisje. Het is super om ons huisje steeds mooier te zien worden door eigen inzet!
Aankomende week kan ik zelf helaas niet zoveel doen aan ons paleisje omdat ik in Utrecht zit voor de faculteitsintroductie, gelukkig kan R. wel aan de slag en zullen we op zaterdag 3 september het paleisje zo ver af hebben dat we hem in kunnen wijden met onze housewarming! Voordat het zover is mag ik morgen voor het eerst sinds ongeveer twee jaar weer naar ‘school’. Ik heb er ontzettend veel zin in, maar heb toch een beetje last van het bekende ‘eerste schooldag’ gevoel …..

Toen ik op maandag aankwam bij de tent waar het introductiepraatje gehouden zou worden bleek dat J. (vriendinnetje dat ik heb leren kennen in Australië) er ook al was en konden we gezellig even bijkletsen totdat het introductiepraatje begon. Tijdens dit praatje werd mijn angst, dat ik me als 22-jarige te oud zou voelen voor deze introductieweek, al meteen werkelijkheid. De ‘presentatoren’ waren erg flauw en kinderachtig en ik vroeg me al gauw af wat ik hier toch in godsnaam deed terwijl ik in het paleisje aan het klussen zou kunnen zijn!
Na de kwelling van bijna een uur, moesten we richting het Wilhelminapark om ons bij een groepje te voegen. Groepje 8 was mijn groepje voor de week. Natuurlijk was ik de oudste van het groepje, maar het enthousiasme van de twee ‘mentoren’ S & T deden mij een klein beetje vertrouwen geven voor de week.

De eerste dag was verassend gezellig en met een ‘hippe’ QR-code tocht liepen we als makke schapen achter Utrechtexperts S & T aan en leerde we Utrecht al een beetje kennen. De Oude gracht, Janskerkhof, Het Neude (waar natuurlijk op een terrasje van een drankje werd genoten) en nog veel meer. Er werd gegeten bij De Beurs en ’s avonds wat het tijd voor het openingsfeest.
Voor het openingsfeest was een ‘artiest’ uitgenodigd. Deze artiest was………… jawel.… Monique Smit!
Nu denk je vast dat moet de sfeer verpest hebben, maar er gebeurde iets geheel onverwachts; DE HELE TENT (uitgezonderd ik dan) kende niet één, niet twee, maar alle teksten van de liedjes van Monique Smit en gingen helemaal los! Dan sta je daar (je oud te voelen als 22 jarige)…… Gelukkig was er na Monique Smit nog T-Spoon wat al een stuk beter was. Toch vond ik het al snel goed en ging ik lekker op weg naar het huis van L. waar ik de hele week mocht logeren.

De rest van de week hebben we, vooral door de inzet van S & T, nog heel veel echt Utrechtse dingen kunnen doen en veel van de stad gezien. Zo hebben we onder andere op dinsdag stadion Galgenwaard bekeken, hebben we de woensdag op de grachten doorgebracht en hebben we op donderdag de Dom toren beklommen.
Uiteindelijk was het een super gezellige en geslaagde week dat op donderdagavond eindigde met een uitstekend feest. S & T hebben er echt voor gezorgd dat de week voor iedereen in het groepje een geslaagde week was en ik wil ze via deze weg dan ook nog even extra bedanken voor hun gezelligheid en inzet! Ik ben blij dat ik als ‘oud-wijf’ toch mee heb gedaan aan de UIT week en Utrecht nu weer een stukje beter. Toch fijn als je weet waar je moet zijn voor je (glaasje wijn na afloop van je) college!

Tot slot nog het Utrechtse volkslied!

: 

Ik heb het echt super naar mijn zin gehad hier in Australië en deze reis heeft me zoveel gegeven! 
Ik heb nog lang niet al mijn ervaringen met jullie kunnen delen via mijn blog,  maar dat zal ik zeker in persoon doen en wie weet haal ik af en toe mijn mooie (en minder mooie) herinneringen op en post ik ze op mijn blog.
Ik heb echt genoten van deze geweldige reis en het is een gek idee dat ik nu weer naar huis ga. Ik ga Australië en alle geweldige mensen die ik hier heb ontmoet ontzettend missen! Ik kijk uit naar het weerzien van vrienden en familie, maar zal nog vaak terug denken aan deze waanzige reis!

Hierna wilde we graag weg uit Melbourne en reden dus maar snel richting het stadje Geelong, hier keken we even rond en zochten een terrasje op om een dagplanning te maken.  We besloten via Torquay, de stad waar de Great Ocean Road (GOR) officieel begint, naar Angelsea te rijden en in Angelsea op zoek te gaan naar een campingplaats. We kwamen eerst uit bij een campingplaats die $100,- vroeg voor een plaatsje en dat terwijl we niets nodig hadden! We reden door naar een campingplaats die $50,- voor de nacht vroeg, nog erg veel maar we moesten toch ergens (legaal) parkeren. Na een prima maaltijd en een filmpje in de Jucy was het tijd om voor de eerste keer  te gaan slapen in de Jucy. Judith & Eveline sliepen in ‘The Penthouse’ en Lisa & ik sliepen achterin.  Voordat we de volgende dag vertrokken kregen we van een Nederlands stel een boek met gratis campingplaatsen erin, the wanderers mate. Dit konden we super goed gebruiken, want $50,- per nacht terwijl je al een bed onder je kont hebt is natuurlijk veel te veel!
Met dit boek gingen we op weg, als eerste naar de Angelsea Golf course, niet om een potje te golfen maar om kangaroos te spotten! Een groep van zo’n 400 kangaroos is namelijk vaste gast van deze golfbaan en we stonden dan ook al snel oog in oog met een aantal kangaroos uit deze groep! Super gaaf en eindelijk Kangaroos gezien tijdens mijn bezoek in Australië! Het zijn bijzondere beesten en het was super gaaf om ze over de golfbaan te zien hupsen!
De volgende stop was een strandje in Port Roadknight en na hier een beetje uitgewaaid te zijn gingen we op weg naar de vuurtoren in Aireys Inlet. Na dit korte bezoekje sprongen we weer in de Jucy en cruiseden we verder op de Great Ocean Road richting het plaatsje Lorne. In Lorne gingen we het regenwoud in en genoten we van de prachtige Erskine Falls en bezochten we Teddy’s lookout point. Hier hadden we een super mooi uitzicht over de GOR. Erg leuk om te zien waar je straks gaat rijden!
Met het boek dat we van het Nederlandse stel hadden gekregen gingen we op zoek naar een gratis campingplaats in de buurt. Gelukkig hadden we er in het boek al gauw één gevonden, een campingplek bij de Wye River, nu was het alleen nog maar een kwestie van erheen rijden………….Helaas was dit makkelijker gezegd dan gedaan. Het stel waarvan we ‘de wanderers mate’ hadden gekregen had ons al gewaarschuwd dat het af en toe wel erg zoeken was naar de campingplaatsen, maar dat hadden we natuurlijk graag over  voor een gratis overnachtingsplek. Met de aanwijzingen van het boek gingen we op weg en reden we voorbij de plek waar de campingplaats zou moeten zijn, dus reden we terug om te kijken of we misschien de afslag hadden gemist, maar we zagen niets en waren alweer bijna helmaal terug bij Teeddy’s lookout point. Nog maar een keer dezelfde weg rijden dan…maar helaas… weer geen bordje of afslag te bekennen. Er waren wel een aantal betaalde campingplaatsen in de buurt dus besloten we daar te vragen of zij misschien wisten waar de gratis campingplek was. Helaas konden ze ons hier ook niet echt helpen en koppig als we zijn besloten we nog een keer langs te rijden. We wilden namelijk niet weer $50,- betalen. Net op het moment dat we het eigenlijk wilde opgeven zag Judith een bordje ‘Wye road’, dit was de weg die we moesten hebben! Het was niet gek dat we het bordje al een aantal keer hadden gemist, want het was geen normaal straatnaambordje maar een klein groen ‘wandeling-route-bordje’ tussen de bosjes! Stuiterend van blijdschap reden we de Wye road in en na een kleine 10 minuten kwamen we dan eindelijk aan op de campingplek. Deze was echt midden in de bush en op één tent en één campervan na was er niets te bekennen. We parkeerde de Jucy en de buurvrouw uit de tent kwam meteen even gezellig langs. Zij vertelde ons dat er een aantal koala’s in de bomen zaten en dat ze er niet al te lang geleden  er één iets verderop had gezien. Die wilde we natuurlijk graag zien en we gingen op pad. Dit keer was Lisa degene met de goede ogen en zij spotte als eerst een koala in één van de bomen. Super schattig! We liepen nog even verder en spotten er zelfs nog een aantal. Alle vier waren we verkocht, wat een schattige beesten zijn dit zeg!

De volgende ochtend, woensdag 26 januari, gingen we weer vroeg op pad. We vonden de koala’s de vorige dag zo leuk dat we er nog wel meer wilde zien en omdat we hadden gehoord dat er in Kennett River veel zitten reden we daar heen. Gelukkig niet voor niets, want in Kennett River hebben we er heel wat gespot en we hadden geluk, want hoewel deze beesten 90 % van de tijd slapen waren de koala’s  actief terwijl we ze bezochten! Wilde koala’s die rustig omhoog en omlaag klimmen opzoek naar de beste eucalyptus bladeren, echt te schattig!  
Met dit goede begin van de dag sprongen we de Choppa weer in en reden de Great Ocean Road weer op.  Het uitzicht tijdens het rijden was echt fantastisch! Deze route is niet voor niets zo populair (alhoewel je er niets van merkt op de weg, van file geen sprake)! De prachtige route bracht ons via Apollo Bay naar Maits Rest, waar we een regenwoud wandeling maakten. De bomen en varens waren echt gigantisch! De wandeling was heerlijk en erg bijzonder zo in een regenwoud. Tussen alle gigantische bomen vonden we de voorleesboom uit de Efteling, waarin Lisa Eveline nog even een spannend verhaal voorlas voordat we een bezoekje brachten aan de Triplet Falls.
Na de Triplet Falls was het in Princetown weer  tijd om een camping uit onze gids op te zoeken. Deze was gelukkig een stuk makkelijker te vinden.  En het leuke van deze campingplaats was dat we kangaroos in de ‘achtertuin’ hadden lopen! Ook werden we er op de camping door een aantal met vlaggen versierde auto’s en campervans weer aan herinnert dat het die dag ‘Australia day’ was (een soort Australische versie van Koninginnedag). Deze feestdag hebben we dus niet echt mee gemaakt, maar dat gaf niet want we hadden een ontzettend leuke dag op de GOR.

Donderdag 27 januari was het tijd voor misschien wel het bekendste gedeelte van de GOR. We brachten een bezoek aan de 12 apostels. Ook dit was weer erg gaaf om te zien. Deze gesteentes kent bijna iedereen wel van foto’s en toch is het super indrukwekkend in het echt. Ook de Loch and Gorge was erg mooi en tijdens een wandeling hier kwamen we terecht op een super mooi strandje! Het was een warme dag maar ondanks dat was het water, dat de geul waar het strandje was  binnen stroomt, super koud!
We konden natuurlijk The Arche en de Londen Bridge niet overslaan dus ook hier stopten we even om een kijkje te nemen en ook hier was het super mooi.  We reden verder nog naar de Grotto, de Bay of Martyrs en de Bay of Islands. Op al deze plaatsen kun je verschillende rotsformaties in de zee zien en hoewel ze op dezelfde manier zijn ontstaan zijn ze allemaal anders en erg bijzonder.
We besloten de dag af te sluiten in Warnambool en daar een campingplaats te zoeken. We hadden in ons boek iets gelezen over een showground en gingen daar naar op zoek. Ook deze campingplaats was niet moeilijk te vinden, maar toen we er aankwamen werden we wel verrast , het bleek namelijk een ‘Greyhound track’ te zijn. De baas van de showground kwam al snel naar ons toe en nam ons mee naar de renbaan. Hij vertelde ons van alles over de Greyhound en omdat er een aantal baasjes hun honden aan het trainen waren konden we ze zelfs in actie zien.  Het is niet normaal hoe hard deze honden kunnen rennen en het was dan ook erg bijzonder om dit van dichtbij mee te maken!

Vrijdag 28 januari was een speciale dag, namelijk Judith haar verjaardag! We hadden om 00.00 uur natuurlijk al wel voor haar gezongen, maar terwijl Judith nog lekker lag te slapen in The Penthouse versierde Lisa en ik beneden de Jucy! Ook Eveline kwam naar beneden gesneakt en terwijl Judith aan de telefoon was met haar moeder en zusje haalden we ook de taart en de toeters tevoorschijn.  Toen Judith naar beneden kwam werd ze toepasselijk onthaalt! Doof van de toeters, misselijk van de taart en verblind door de slingers was het tijd voor een cadeautje en wat voor cadeau krijg je in Australië op je verjaardag?……. een Australië short natuurlijk!
Rond een uur of 12 reden we naar Tower Hill om een krater van een oude vulkaan te bezoeken. Op weg  naar het kratergebied zagen we een aantal emu’s lopen, dus ook die hadden we nu in het wild gezien! Toen we  bij de krater kwamen kregen we een heel ander uitzicht dan we verwachtten. We verwachtten een zwartgeblakerd dor gebied, maar integendeel alles was groen en begroeit en zag er een stuk minder indrukwekkend uit dan we verwacht hadden. Het was nog steeds erg mooi en we hadden het erg naar ons zin, maar toch raar om iets heel anders te vinden dan je verwacht, het leek helemaal niet op een krater.
Onze reis vervolgde zich op de prachtige great ocean road via Portland naar Cape Bridgewater en via Cape Bridgewater naar Heywood. In de buurt van Heywood wilde we een camping opzoeken en vervolgens op zoek gaan naar een restaurant om uit eten te gaan voor Judith haar verjaardag. Helaas duurde het zoeken naar de camping langer dan verwacht en was het daarna te laat om helemaal terug te rijden naar een stadje en een restaurant op te zoeken. We besloten daarom maar zelf te koken en zetten alles klaar in de keuken van onze Jucy. Toen zetten we de gaspitten aan en er gebeurde iets raars… er  kwam witte rook uit! We waren niet op zoek waren naar een nieuwe paus dus dit was vast geen goed teken.  Nu konden we dus ook niet koken!
Gelukkig waren we niet de enige op de camping. Er was nog een Australisch stel en zij hadden een kampvuur gemaakt. Op dit vuur leerden ze ons echt Australisch barbecueën en zo hadden we gelukkig toch nog een  avond maaltijd! Super leuk om op deze manier, in het donker, te ‘koken’.  De aussie barbecue was niet het enige wat de avond bijzonder maakte, om ons heen zaten weer een aantal koala’s in de bomen. Deze keer konden we ze zien niet alleen zien, maar ’s avonds konden we ze ook goed horen. Koala’s maken een raar geluid, net of ze ergens boos om zijn. Totaal niet een geluid wat je verwacht bij zo’n schattig beest!

De volgende dag gingen we naar Dunkeld voor Judith haar verjaardagslunch, omdat het diner van de dag ervoor wat anders was gelopen dan gepland.  Na de heerlijke lunch reden we richting Halls Gap en daar bezochten we het Grampians National Park. Er zijn hier veel verschillende wandelingen en we besloten de wildlife route te nemen. Aan het begin van onze wandeling zagen we een aantal kangaroos. Deze kangaroos lieten ons super dichtbij komen  en zelfs de moeder kangaroo die haar jong aan het voeden was vond onze aanwezigheid niet erg! Iets verderop zagen we wat een hele kolonie kangaroos leek.  Het was ongeloofelijk hoeveel kangaroos het bij elkaar waren, groot en klein! Echt gaaf! Het natuurgebied in het nationaal park was ook erg mooi en we hadden heerlijk weer, perfect dus voor deze wandeling  en het was ook echt heerlijk!
Na de wandeling was het weer tijd voor een rit met de Jucy Choppa!Dit maal gingen we richting Ararat. In Ararat vonden we , natuurlijk weer met behulp van het boek, een campingpaats bij een prachtig meer.  De keuken in de Jucy konden we nog steeds niet gebruiken dus met de nieuwe barbecue skills bereidden we weer een heerlijke maaltijd. We sloten de avond af met een filmpje in de Jucy, helaas moeten we vanwege alle muggen de ramen en deuren gesloten houden, maat het werd zo warm in de Jucy dat werd  besloten de airco aan te zetten. Dit was een stuk prettigeren en na de film gingen we allemaal naar bed voor onze laatste nacht in de Jucy Choppa.

Zondag 30 januari zouden we terug gaan naar Melbourne om (helaas) de Jucy weer in te leveren. We zouden Judith eerst afzetten bij het station zodat ze haar reis naar Adelaide kon voorzetten en dan richting Melbourne gaan. Alle spullen werden gepakt, de Jucy werd weer ingeklapt en iedereen was er klaar voor om te gaan……… behalve de Jucy zelf. Omdat we zo snugger waren de airconditioning de vorige nacht aan te zetten was de accu leeg gegaan en wilde de motor niet meer starten! Judith moest haar bus halen en kon dus niet wachten tot de auto gemaakt was,  gelukkig kon ze met een andere auto mee en werd zij op tijd op het station afgezet, Lisa, Eveline en ik zaten echter nog met een Jucy die niet wilde starten.
Iets verderop hadden we een behoorlijk grote auto gezien en we dachten dat de eigenaar van deze auto wel startkabels zou hebben, dit was helaas niet het geval en we moesten dus wachten op de noodservice van de Jucy. Na ruim anderhalf uur wachten was er eindelijk een mannetje die de Jucy kon starten en na nog geen 2 minuten werk hadden we weer een Jucy Choppa met een werkende motor. Met het schaamrood op onze kaken en een nauwelijks te stoppen lachbui stapten we in de auto om richting Melbourne te rijden. Het kon natuurlijk ook niet anders, vier vrouwen en een auto, dat moet een keertje fout gaan. Gelukkig kwamen we zonder problemen aan in Melbourne en nadat we onze tassen bij het hostel hadden gedumpt brachten we de Jucy Choppa (met pijn in ons hart) weer terug naar de dealer.
De great ocean road was echt een super trip en we hebben hele gave dingen meegemaakt. Daarnaast zijn we denk ik alle vier verliefd geworden op de Jucy Choppa! Ook ben ik verkocht aan road trips, het is echt te gek!Het wordt dus hoog tijd voor mijn rijbewijs!

Woensdag 19 februari zou Roger Federer  ’s avonds in de Rod Laver arena spelen en dit was ook precies de dag dat wij terug vlogen. Perfect!, alleen was het erg jammer dat een kaartje kopen via het online ticket systeem niet wilde lukken en het werd voor mij dus nog erg spannend of ik de wedstrijd wel zou kunnen zien!
Aangekomen op het station in Melbourne gingen Lisa & Eveline op weg naar de trein en naar Sydney terwijl ik mij een weg baande door de drukte in Melbourne op weg naar de Australian Open.
Toen ik eenmaal aankwam  haastte ik mij naar de Ticketbox. Voordat ik aan de beurt was vroeg een jongen achter mij of er nog kaartjes waren voor de Rod Laver Arena, dit wist ik natuurlijk niet en ik zei hem dat ik alleen maar kon hopen dat dit zo was omdat ik er zelf ook graag eentje wilde. Op dat moment was het mijn beurt en ik vroeg de jongen in de Ticketbox of er nog een kaartje voor de Rod Laver Arena beschikbaar was. De jongen in de ticketbox wist het niet zeker en ging voor me kijken, toen volgde de magische woorden: ‘It is the last one.’ Ik sprong een gat in de lucht van blijdschap en toen de jongen me wilde uitleggen waar ik zou komen te zitten zei ik dat het goed was en dat ik het kaartje graag wilde hebben. Met een glimlach van oor tot oor en een waarschijnlijk teleurgestelde jongen achter me in de rij liep ik ‘The Australian Open’ binnen!
Roger Federer was nog niet aan de beurt dus had ik nog wat tijd om rond te kijken en om Marije & Lonneke te zien die ook op de Australian Open waren. Het was super leuk om hen weer even te zien en gezellig om bij te kletsen terwijl we naar een aantal andere wedstrijden keken. Zo gezellig zelfs dat Federer inmiddels was begonnen en ik me naar de arena moest haasten!
Aangekomen in de Rod Laver Arena ging ik snel naar mijn stoel, die zo’n beetje front row bleek te zijn! Helemaal te gek! Gelukkig had ik nog niet veel van de wedstrijd gemist en kon ik er lekker voor gaan zitten.  Het was een genot om naar het spel (en naar de man zelf natuurlijk) van Roger Federer te kijken. Zijn spel was super en hij had een flinke voorsprong, maar toen de wedstrijd gespeeld leek kwam zijn tegenstander (de fransman Simon) erg sterk terug. De wedstrijd werd super spannend en eindigde als een vijf-setter, waarin Federer (natuurlijk) won! Het was echt fantastisch om deze wedstrijd mee te maken en na afloop was ik nog grotere fan van Roger!

De volgende ochtend mocht ik weer vroeg mijn bed uit om op mijn beurt op de trein naar Sydney te stappen. Lisa & Eveline gingen naar de Blue Mountains terwijl ik onderweg was naar Sydney en die avond waren we weer gezellig samen. Lisa & Eveline hadden de smaak te pakken en de volgende dag gingen we naar een ander National park in de buurt van Sydney; Mount Kuring-gai. Dit natuurgebied was erg mooi en een heel stuk minder toeristisch dan de Blue Mountains. Het was heerlijk om weer echt midden in de natuur te zijn en zeker zonder andere toeristen!
Onze wandeling werd beloond met aan de voet van de berg het prachtige Apple Tree Bay!  Een paradijselijke plek. In deze super mooie baai lagen een aantal prachtige boten en was er een soort cafeetje, hier waren we heel blij mee, want ondanks onze meegenomen voorraad water zaten we al bijna zonder!  Nadat we weer een beetje waren bijgekomen en met onze nieuwe voorraad water gingen we weer op pad om dit maal, via de andere kant van de berg, weer terug naar het station en de stad te gaan.

Na de wandeling van de vorige dag  was het tijd voor ontspanning, en waar beter te ontspannen dan op het strand?! Er is genoeg keus in Sydney wat stranden betref en we besloten naar ‘Palm Beach’ te gaan. Dit strand staat niet alleen bekend om zijn schoonheid, maar ook om de Australische tv-show die erg gefilmd wordt; Home & Away. Het weer was super en terwijl Lisa & Eveline van een wandeling op het strand genoten lag ik lekker rustig en ontspannen te bakken in de zon, totdat het strand van Palm Beach ineens een aflevering van ‘Bondi Rescue’ werd! De karretjes met lifeguards kwamen voorbij en een stuk verder op het strand had zich een groep mensen verzameld, ook een ambulance kwam aangesneld. Lisa & Eveline kwamen terug van hun wandeling en wisten mij te vertellen dat er een tamelijk forse man gered moest worden van de verdrinkingsdood. Toen ze weg liepen van de plek des onheil leek de man nog te leven en hij werd enkele ogenblikken later met de ambulance af gevoerd. 1 – 0 voor de lifegaurds van Palm Beach!  Tegen het vallen van de avond werd het fris op het strand en was het weer tijd om terug te gaan naar de stad. Eveline & ik besloten die avond de stad in te gaan terwijl Lisa genoot van een relaxed avondje.
De laatste dag in Sydney besloten we ieder onze eigen weg te gaan. Lisa & Eveline gingen naar de verschillende toeristische attracties en ik ging shoppen! Zonder tassen, ik kon niet slagen, ging ik terug naar de afgesproken plek en met z’n drieën aten we nog wat in een nabij gelegen pub, voordat er een einde kwam aan ons bezoek aan Sydney en het tijd was om met de trein terug naar Melbourne te gaan.

Om Tasmanië in onze midweek daar te verkennen wilden we graag een auto huren, maar helaas waren er geen auto’s beschikbaar bij het vliegveld [tegenslag #1] en zijn we met een ‘pendelbus’ vanaf het vliegtuig naar ons hostel in de stad gereden.
Daar aangekomen hebben we wat informatie opgevraagd over huurauto’s en zijn we meteen richting de verhuurbedrijven gelopen. Helaas was het al na zessen en waren alle bedrijven al gesloten, dus besloten we wat boodschappen te doen en de volgende ochtend bij de bedrijven langs te gaan.
De volgende ochtend was echter ook geen succes, geen van de bedrijven wilde of kon een auto aan ons verhuren en in plaats van ons eigen vervoer zouden we Tasmanië dus met het openbaar vervoer moeten gaan verkennen [tegenslag # 2].
Nu heeft Tasmanië twee grote busbedrijven; Tassielink en Redliner, de diensten van deze twee bedrijven zijn alleen erg onregelmatig en alles behalve frequent, maar na heel wat gepuzzel waren we er eindelijk uit wat we wilde doen. We zouden diezelfde dag nog een bus naar Lanceston nemen en vanuit daar de volgende dag met een bus naar Cradle Mountain gaan. We wilde dit nationale park heel graag zien en ook de rest van ons schema om het eiland te zien beloofde veel goeds! Dus we sprongen in de Tassielink bus op naar Lanceston!
In Lanceston aangekomen na een mooie busreis was het laat in de middag en moesten we op zoek naar een hostel. Onze eerste poging bij ‘Te Arthouse Hostel’ liep helaas op niets uit, ze hadden geen kamer voor de nacht. Gelukkig had het hostel ‘The Hub’ iets verder op wel plek, dat was ook niet gek, want van 20.00 uur tot 24.00 uur speelde er een heavy metal band! Voordat de band begon waren we in de bar lekker een potje aan het poolen en toen we de soundcheck hoorde wisten we zeker dat we weg moesten zijn voordat het ‘concert’ begon. We ontvluchtten de heavy metal door bij een Mexicaans restaurant een hapje te gaan eten.

De volgende ochtend gingen we al vroeg op weg naar de terminal om op de bus naar Cradle Mountain te stappen, maar aangekomen in de terminal kregen we bij het inchecken slecht nieuws! Er gingen die dag geen bussen naar Cradle Mountain, omdat de wegen waren overstroomt door alle regen van de dagen daarvoor. [Tegenslag # 3 (misschien ook wel de grootste)] Er werd ons verteld dat er de volgende dag misschien wel bussen zouden gaan, maar dat ze daar niet zeker van waren. Omdat we maar 5 dagen in Tasmanië hadden wilde we niet het risico lopen in die 5 dagen helemaal niets van het eiland te zien, dus besloten we niet op de bus te wachten (die de volgende dag misschien zou gaan), maar ons schema helemaal om te gooien. We namen de eerste bus terug naar Hobart om de volgende ochtend vol goede moed op de bus richting Coles Bay te stappen. In Coles Bay stapten we over op een kleiner busje en gingen we richting het Freycinet National Park. Nadat we onze spullen naar het hostel hadden gebracht schoten we in onze wandeloutfits en begonnen we de tocht naar Wineglass Bay. Deze tocht was echt super! Een heerlijke wandeling met een fantastisch uitzicht, met als kopstuk Wineglass Bay! [Zeker geen Tegenslag!]

Na deze heerlijke wandeling waren we op tijd terug bij het hostel om daar aan het meer van de zonsondergang te genieten en daarna ons bed in te duiken om de volgende dag weer af te reizen naar, jawel, Hobart!
We kwamen ‘s middags aan en wilde onze tour naar het volgende toeristische plekje, het zuidelijkste punt van Tasmanië, maar meteen boeken. De vriendelijke receptioniste van het hostel belde voor ons het bedrijf dat de tour organiseert. Helaas kregen we ook hier slecht nieuws, de tour was volledig volgeboekt en ook ons tripje naar het zuidelijkste puntje van Tasmanië kon dus niet doorgaan [Tegenslag # 4]. De rest van onze tijd in Tassie moesten we dus in Hobart verblijven, dit was een flinke tegenvaller, omdat de stad zelf niet zo spannend is. Gelukkig was wel het Mona Foma festival gaande wat het verblijf een stuk leuker maakten. Diezelfde avond zijn we op het festival naar muziek gaan luisteren en de volgende dag gingen we terug voor een wel heel toffe ‘attractie’ genaamd ‘The Cell’

En met de laatste momenten op het festival en in de rest van de stad zat ons Tasmanie avontuur er al weer op. Helaas hebben we niet alle dingen die we wilde zien kunnen zien, maar we hebben het toch leuk gehad en weer wat wijze (reis)lessen geleerd!

Het nieuwe jaar ben ik super begonnen in Melbourne City, met vuurwerk op Federation Square! Zondag 2 januari was een werkdagje en maandag 3 januari was Judith haar (voorlopig) laatste dag in Melbourne, die we in het Melbourne Museum hebben doorgebracht. Het museum is erg gaaf en heel erg groot! Een echte aanraden voor een (regenachtige) dag in Melbourne.
Na de dag in het museum is er ’s avonds nog een drankje en een dansje gedaan en op 4 januari was het tijd om Judith op de ‘Tasmanian spirit’ te zetten. De tocht naar de boot toe werd nog spannender dan verwacht. De tram waar we in waren gestapt was wel het goede nummer maar ging de verkeerde kant op! Toen we daar achter kwamen zaten we inmiddels al 20 minuten in de tram en had Judith nog maar drie kwartier om in te checken. We sprongen snel de tram uit om hem de andere kant op te nemen en we konden alleen maar hopen dat we nog op tijd zouden zijn…
Één minuut voor het sluiten van de incheckbalie kreeg Judith gelukkig haar boarding-pas in haar handen en kon ze met de boot mee.
Ik kon aan mijn weg terug beginnen en omdat het heel mooi weer was besloot ik lekker over het strand van Port Melbourne terug te lopen naar St. Kilda. Deze wandeling was super; ik was nagenoeg alleen op het strand en ben tijdens m’n wandeling een zeester, oranje kwal en een pelikaan tegen gekomen, echt heel gaaf!

D – Day
Toen ik mijn reis naar Australië had gepland, bleek dat Lisa en Eveline in januari een maand vrij zouden hebben en mij zouden kunnen opzoeken, super gaaf!, en zij hadden dan ook hun ticket geboekt. Maandag 10 januari was het dan eindelijk zo ver, na een reis van 30 uur zouden Lisa en Eveline aankomen op Melbourne airport! Ik was de hele dag al een beetje gespannen en zo blij dat ze zouden komen, dus hees ik mij in mijn personal chauffeurs outfit en ging met een heus naambordje op weg naar het vliegveld.
Op het vliegveld was hun vliegtuig met een paar minuten vertraging geland en enthousiast ging ik in vol ornaat bij de deuren in de aankomsthal staan. Ruim een uur later was er nog geen sprake van Lisa of Eveline en omdat ik teveel ‘border patrol’ heb gekeken begon ik me een beetje zorgen te maken. Ik stuurde Lisa een smsje en toen bleek dat ze nog maar net voorbij de douane waren en hun tassen nog moesten ophalen. Nog even wachten dus….. maar na nog een kwartiertje kwamen ze dan eindelijk tevoorschijn! Zo fijn om ze te zien en even lekker te kunnen knuffelen!
We hadden natuurlijk nogal wat bij te kletsen en ik had honger kregen van het wachten dus gingen we de stad in voor een hapje en een drankje. Heel raar om dan ineens met je vriendinnen in Melbourne in een restaurantje te zitten, maar wel super leuk! Ook hadden ze wat dingen voor me meegenomen vanuit Nederland waaronder een nieuw shirt van de kerstman en een usb-stick met oud en nieuw filmpjes van de familie. [Briljant geacteerd allemaal!]
De reis was voor Eveline en Lisa erg lang geweest, dus zijn we na het hapje en drankje in de stad richting het hostel in St. Kilda gegaan en na daar even te hebben uitgerust zijn we een kleine wandeling gaan maken door St Kilda.

De volgende dag was het een Nederlandse dag in Mellbourne [lees: regen, regen en nog eens regen], maar zijn we toch de stad in gegaan en hebben veel kunnen zien. We zijn naar Docklands geweest, hebben Federation Square gezien, heerlijk gegeten bij the meet & wine company op Southbank, en hebben ook nog een bezoekje gebracht aan Melbourne Centraal.
Na al deze bezoekjes zijn we terug gegaan naar het hostel en ben ik met Lisa naar de pinguïns op de pier in St Kilda gegaan. We hebben er heel veel kunnen zien en naast de volwassen pinguïns hebben we ook baby pinguïns gezien! Die zijn echt te schattig. Heel erg wollig en dik! En om de pinguïns in het ‘wild’ te zien is toch wel een stuk leuker dan in de dierentuin.

 Woensdag 12 januari hebben we lekker door de stad gewandeld en zijn we ’s avonds naar de Victoria Night Market geweest. Daar was van alles te doen, er waren kraampjes met allerlei verschillende leuke hebben-dingetjes, delicatessen, drankkraampjes en er waren bandjes aan het spelen. Kortom super leuk en gezellig, zo’n avondmarkt bevalt mij wel! Ook was deze avond ons voorlopig laatste avond in Melbourne, want we hebben een ticket geboekt naar Tasmanië en vliegen daar de 13^de heen………

Op maandag 20 november stapte ik samen met Judith en een groepje (nog onbekende) in een busje op weg naar Seven Mile Beach. De rit was erg mooi en na ongeveer twee uur kwamen we aan bij onze ‘campingplek’. Dit was een camping  met een heleboel stacaravans en een aantal huisjes. Wij zaten in één van de huisjes in een gezellig gedeelte dat er speciaal is voor het surfkamp. Voor de meeste mensen is de camping een weekendpark, dus we waren bijna helemaal alleen. Het huisje waar ik in sliep deelde ik met Judith, Maria (zweeds meisje), Elena (Russisch meisje) en Josie (meisje van Fiji nu woonachtig in Sydney) allemaal super leuke meiden!
Nadat we onze spullen in de kamer hadden gelegd was het tijd om voor de eerste keer onze wetsuits aan te trekken (ik blijf dat toch vies vinden zo’n koud nat pak aantrekken) en naar het strand te gaan voor onze eerste les!!

Het Strand van Seven Mile Beach is super mooi! Daarnaast is het perfect om er te leren surfen. De golven zijn niet te groot en constant en verder is er bijna niemand op het strand en kun je dus ook niemand ‘over surfen’ en dat is toch ook wel een fijn idee.
Voordat we het water in konden gaan moesten we natuurlijk eerst de techniek leren enzo, dus begonnen we op het strand met een eigen getekend surfboard.  Daarop leerde we de techniek en werd ons wat over de zee en het surfen verteld zodat we veilig aan de slag konden gaan.
En dan toch eindelijk het water in! Het was super cool, al lukte het niet meteen om te blijven staan en zijn er wat liters zout water gedronken, maar na een paar keer proberen lukte het en was ik aan het surfen! En sinds dat moment heb ik er een nieuwe verslaving bij (al ben ik nu wel een beetje aan het afkicken want hier in Melbourne kun je niet surfen L)Ook heb ik na een klein half uur al op een best wel grote golf gesurft, dat was wel meer geluk dan wijsheid, maar toch!
De gasten en meiden die ons begeleidden tijdens het surfkamp waren super gezellig en typische ‘surfdudes & surfchicks’.
Na twee uur was het tijd om wat te gaan eten en na een meer dan prima lunch en een klein uurtje rust was het weer tijd om de wetsuits aan te trekken.
De tweede sessie van die dag ging al een stuk beter dan de eerste en het werd alleen maar leuker!
Na de tweede surf-sessie was het alweer tijd voor het diner en na dit heerlijk diner en een uurtje gezelligheid was het tijd om naar bed te gaan.
Dit ritme heeft zich zo’n beetje de hele week herhaald:
Slapen, ontbijten, surfen, lunchen, surfen, diner, slapen, ontbijten, surfen, lunchen, surfen, diner, slapen…. en het was fantastisch! Echt een te gekke week en meer heb je ook echt niet nodig.
In de vrije tijd die we hadden en tijdens het diner en de lunch keken we naar de foto’s en filmpjes die er die dag van het surfen waren gemaakt of keken we een surf-dvd om het echte werk van de professionals te zien. Ik kan niet wachten tot ik ook zo kan surfen! (a girl can dream)
Daarnaast zijn we de omgeving een beetje gaan verkennen en we zijn op woensdagavond met z’n alle naar de enige pub in de buurt gegaan. Dat was erg gezellig, maar het begin van de surfsessie op donderdag was wel even bikkelen.
Donderdag was ook de laatste dag van het surfkamp en na de surfsessie, waarin ik wel merkte dat het surfen echt al een stuk makkelijker gaat, was het tijd om onze spullen te pakken en weer terug te gaan naar Sydney. Daar hebben we het surfkamp met z’n allen afgesloten met pizza en drankjes in de Scubar.
Het surfkamp was een super gave ervaring en ik ben echt blij dat ik nu kan surfen!