Liz' world

Het is inmiddels al weer weken geleden, maar toch wil ik jullie graag vertellen over ons (Lisa, Eveline & mijn) avontuur in Tasmania, beter bekend als Tassie Tegenslag…..
Na een vlucht van 50 minuten vanaf Melbourne, waarin we vermaakt werden door een steward en stewardess die het werken met elkaar wel erg gezellig vonden, kwamen we aan in Hobart de hoofdstad van Tasmanië. Het vliegveld van Hobart was erg klein en had wel bijzondere ‘bagage’ op de band.

Om Tasmanië in onze midweek daar te verkennen wilden we graag een auto huren, maar helaas waren er geen auto’s beschikbaar bij het vliegveld [tegenslag #1] en zijn we met een ‘pendelbus’ vanaf het vliegtuig naar ons hostel in de stad gereden.
Daar aangekomen hebben we wat informatie opgevraagd over huurauto’s en zijn we meteen richting de verhuurbedrijven gelopen. Helaas was het al na zessen en waren alle bedrijven al gesloten, dus besloten we wat boodschappen te doen en de volgende ochtend bij de bedrijven langs te gaan.
De volgende ochtend was echter ook geen succes, geen van de bedrijven wilde of kon een auto aan ons verhuren en in plaats van ons eigen vervoer zouden we Tasmanië dus met het openbaar vervoer moeten gaan verkennen [tegenslag # 2].
Nu heeft Tasmanië twee grote busbedrijven; Tassielink en Redliner, de diensten van deze twee bedrijven zijn alleen erg onregelmatig en alles behalve frequent, maar na heel wat gepuzzel waren we er eindelijk uit wat we wilde doen. We zouden diezelfde dag nog een bus naar Lanceston nemen en vanuit daar de volgende dag met een bus naar Cradle Mountain gaan. We wilde dit nationale park heel graag zien en ook de rest van ons schema om het eiland te zien beloofde veel goeds! Dus we sprongen in de Tassielink bus op naar Lanceston!
In Lanceston aangekomen na een mooie busreis was het laat in de middag en moesten we op zoek naar een hostel. Onze eerste poging bij ‘Te Arthouse Hostel’ liep helaas op niets uit, ze hadden geen kamer voor de nacht. Gelukkig had het hostel ‘The Hub’ iets verder op wel plek, dat was ook niet gek, want van 20.00 uur tot 24.00 uur speelde er een heavy metal band! Voordat de band begon waren we in de bar lekker een potje aan het poolen en toen we de soundcheck hoorde wisten we zeker dat we weg moesten zijn voordat het ‘concert’ begon. We ontvluchtten de heavy metal door bij een Mexicaans restaurant een hapje te gaan eten.

De volgende ochtend gingen we al vroeg op weg naar de terminal om op de bus naar Cradle Mountain te stappen, maar aangekomen in de terminal kregen we bij het inchecken slecht nieuws! Er gingen die dag geen bussen naar Cradle Mountain, omdat de wegen waren overstroomt door alle regen van de dagen daarvoor. [Tegenslag # 3 (misschien ook wel de grootste)] Er werd ons verteld dat er de volgende dag misschien wel bussen zouden gaan, maar dat ze daar niet zeker van waren. Omdat we maar 5 dagen in Tasmanië hadden wilde we niet het risico lopen in die 5 dagen helemaal niets van het eiland te zien, dus besloten we niet op de bus te wachten (die de volgende dag misschien zou gaan), maar ons schema helemaal om te gooien. We namen de eerste bus terug naar Hobart om de volgende ochtend vol goede moed op de bus richting Coles Bay te stappen. In Coles Bay stapten we over op een kleiner busje en gingen we richting het Freycinet National Park. Nadat we onze spullen naar het hostel hadden gebracht schoten we in onze wandeloutfits en begonnen we de tocht naar Wineglass Bay. Deze tocht was echt super! Een heerlijke wandeling met een fantastisch uitzicht, met als kopstuk Wineglass Bay! [Zeker geen Tegenslag!]

Na deze heerlijke wandeling waren we op tijd terug bij het hostel om daar aan het meer van de zonsondergang te genieten en daarna ons bed in te duiken om de volgende dag weer af te reizen naar, jawel, Hobart!
We kwamen ‘s middags aan en wilde onze tour naar het volgende toeristische plekje, het zuidelijkste punt van Tasmanië, maar meteen boeken. De vriendelijke receptioniste van het hostel belde voor ons het bedrijf dat de tour organiseert. Helaas kregen we ook hier slecht nieuws, de tour was volledig volgeboekt en ook ons tripje naar het zuidelijkste puntje van Tasmanië kon dus niet doorgaan [Tegenslag # 4]. De rest van onze tijd in Tassie moesten we dus in Hobart verblijven, dit was een flinke tegenvaller, omdat de stad zelf niet zo spannend is. Gelukkig was wel het Mona Foma festival gaande wat het verblijf een stuk leuker maakten. Diezelfde avond zijn we op het festival naar muziek gaan luisteren en de volgende dag gingen we terug voor een wel heel toffe ‘attractie’ genaamd ‘The Cell’

En met de laatste momenten op het festival en in de rest van de stad zat ons Tasmanie avontuur er al weer op. Helaas hebben we niet alle dingen die we wilde zien kunnen zien, maar we hebben het toch leuk gehad en weer wat wijze (reis)lessen geleerd!